Gevangen in onze eigen individuele beleving

Door Gerard Knol              

striptekening.jpg

Een tijdje terug heb ik het boekje “Filosofie in Beeld” van Margreet de Heer gekocht. Zij maakt zo nu en dan cartoons voor dagblad Trouw. Daar kende ik haar van.

Ze maakt geestige en inhoudelijk goede cartoons.
Bovenstaand fragment sprak mij erg aan.
Het is een fragment om over te mediteren.

(Gaat uw gang … Ik wacht wel even.)

Ik wil er een paar dingen over zeggen.
Ik denk dat het waar is dat we in onze eigen individuele beleving van de wereld gevangen zitten. Het voelt meestal niet als een gevangenis. Ik denk dat het pas als een gevangenis voelt, wanneer we erachter komen dat we gebrekkig met anderen communiceren.
Met andere woorden: we voelen het, wanneer er een kink in de communicatieve kabel komt, die we er niet uit kunnen krijgen.

Een andere zaak is dat het zo lijkt alsof veel mensen hun eigen beleving van de werkelijkheid houden voor de enige juiste. Bot gedrag van – wat Harry Kunneman noemt – het ‘dikke-ik’ is het gevolg van een doorgeschoten individualisering. De persoonlijke vrijheid wordt kamerbreed uitgemeten. Het lijkt wel alsof er geen ruimte meer is voor het anders zijn van de ander. De persoonlijke vrijheid wordt grensoverschrijdend, als het ware de gevangenis van de ander.

De waarheid ligt niet in het midden.
De waarheid ligt in de mate waarin wij in staat zijn contact te maken met elkaar.

Een preek is (hoop ik) meer dan de rituele tijd waarin ik als predikant u met mijn klerikale ‘dikke-ik’ mijn visie opleg.
De communicatie met God is daarom zo heilzaam en bevrijdend, omdat zij ons de ogen (en andere zintuigen) opent voor elkaar.
Niet gevangen in onze afzonderlijke eigen beleving, maar geopend naar elkaar.